Nuance Peter Heuvelmans
22 mei 2018

Nuance 09: Interview met Peter Heuvelmans

Architect en interieurarchitect Peter Heuvelmans was jaren op zoek naar dé opvolger die zijn bedrijf in exclusieve villa- en interieurarchitectuur zou voortzetten. Er is echter geen tweede Peter, blijkt wel uit zijn bijzondere levens- en carrièreverhaal.

Van kinds af aan had Peter (75) iets met interieurs en bouwen: „Ik ben geboren in Bladel waar mijn vader een meubelfabriek had, tot er een Duitse bom op viel in de Tweede Wereldoorlog. Via een coöperatie emigreerde ons gezin naar Brazilië, om er met andere gezinnen grond te pachten en een gemeenschap op te bouwen. Ik was een manneke van 4 of 5 jaar.” Hij bracht dus zijn jeugd door in de Braziliaanse deelstaat São Paulo: „Na een paar jaar liep de coöperatie vast en brak er herrie uit over de zakkenvullerij van de directie. Mijn ouders en verschillende anderen vertrokken overhaast naar het zuiden, met 23 vrachtwagens. Mijn vader was een goede vakman. Hij had in de kortste keren ook daar een goedlopende meubelfabriek opgezet; hij maakte veel bioscoopstoelen, en kerkbanken in dat katholieke land.” Over katholiek gesproken: „Eentje uit het nest moest priester worden, en daar kozen ze mij voor. Dat was van  korte duur. Ik wilde met duvels geweld niet naar het seminarie, maar het moest en zou. Zat ik daar, op zo’n grote slaapzaal.” Peter sloeg op de vlucht: „Heb ik nu nog nachtmerries van. Stond ik ineens bij mijn geschrokken moeder voor de deur, na dagen op een trein. Ik had haar al zo vaak geschreven dat ik weg wilde, maar mijn briefjes kwamen gewoon niet aan; ze werden vermoedelijk onderschept.” Weer thuis ging hij naar school: „Ik wilde architectuur studeren in São Paulo maar daar was geen geld voor. Ik leerde het vak van mijn vader; die bouwde voor de oorlog al zijn eigen vliegtuig. De propeller hangt nog steeds hier in huis. Ik had passie voor dat vak: het oerwoud in om een boom om te hakken en die er met een os uit te trekken naar de zagerij.

We waren thuis met tienen, ik werkte mee, al protesteerde mijn moeder dat ik naar school moest.” Hij leerde ook van de broeders: „In de werkplaats. Ik had het in mijn vingers, kreeg altijd een tien voor mijn tekeningen. Elk kind heeft een gave, maar daar is te lang te weinig op getoetst op scholen. Ik mocht van mijn vader mijn zelf getekende stoelen en tafels maken. Toen ik op de schaafbank bezig was, schoot er een noest uit een stuk hout en kwam mijn vinger in de machine terecht. Dit is de herinnering aan die dag”, terwijl hij zijn verminkte vinger laat zien die sindsdien een kootje mist. Het ongelukje weerhield hem niet van het ambacht meubelmaken: „We gingen rond mijn zeventiende met het hele gezin terug naar Nederland, nadat mijn vader zijn bedrijfje had verkocht. Mijn moeder had zo’n heimwee. Ze sprak de taal ook niet goed. Ik spreek nog steeds vloeiend Portugees, app met mijn zussen en droom na zoveel jaar nog steeds wel eens in die taal.” Terug in Nederland moest Peter meteen in dienst: „Terwijl ik nog volop moest integreren. Mijn oom was leraar, en hij hielp me met beter Nederlands leren.” 

INTERIEURARCHITECT

Daarna ging Peter in de avonduren interieurarchitectuur studeren in Tilburg: „Om interieurarchitect te worden. Haalde ik op mijn sloffen. Ik trouwde met Joke. Ik werkte bij een aantal gerenommeerde interieurbedrijven in betimmeringen, meubileringen en stofferingen en kon daar goed kijken hoe het reilt en zeilt in die wereld. Ze lieten me niet graag gaan maar het voor mezelf beginnen
zat toch altijd al in mijn hoofd.” Hij begon met interieuradvies geven en meubels leveren: „Dat ging successievelijk verder. Voor grote projecten bedacht ik standaard interieurs voor sociale woningbouw. Het viel mij op hoe behoudend de Nederlandse markt toen was. Er was hier nog geen IKEA in die tijd. Ik kwam in contact met iemand van bouwbedrijf Wilma. Mijn idee voor een complete woninginrichting voor zevenduizend gulden viel bij hem in goede aarde. Het zat nog in mijn hoofd, stond niet eens op papier. Maar ik mocht terugkomen om het presenteren.”

Lees hier het volledige interview met Peter Heuvelmans.